Monday, May 30, 2016

ගම ආවෙමි

මනුස්සකමක් නැති, හිතවත්කමක් නැති කොළොම්පුරේ අත් ඇරල ගමට ආව. දවස් පහකට. අදින් ඒ දවස් පහත්  ඉවරයි. ආයිත් යන්න වෙනවා කියල මතක්වෙද්දී පිස්සු හැදෙනවා. 

මේ මගේ ගම. මං ඉන්නෙ මේ පේන කන්ද පාමුල. දෙතනගල කන්ද, දෙදනගල කන්ද කියලත් මේ කන්දට කියනවා. කාන්තාවකගෙ පියයුරු වල හැඩයෙන් යුක්තයි කියල තමයි දෙතනගල කියන්න්නේ. දෙදනගල කියන්න හේතුව, රාම කුමාරයා රාවණා රජ්ජුරුවන්ට හීයෙන් විද්දෙ මේ කඳු දෙකට දණහිස් දෙක තියාගෙනලු.
හ්ම්ම්ම්. කොළඹ බලන බලන හැම පැත්තෙන්ම ගොඩනැගිලි. ගස් තියෙන ගාන ගණන් කරන්න පුළුවන් තරමයි. ඒත් මගේ  ගම.. මට මේ ගමේ ගෙවල් තියෙන  ගාන හීතෙන් උනත් ගණන් කරන්න පුළුවන්. බලන බලන හැම පැත්තම කොළ පාට.
මල්, පළතුරු, සත්‍තු. මේ ජම්බු ගහත් දඩුලේනෙක් අයිති කරගෙන මේ දවස් ටිකේ. කොළඹට දැනෙන රස්නෙ ගමටනම් දැනෙන්න හිතලවත් නැහැ වගේ. මේ පරිසරේ නිසාම වෙන්න ඇති.

 අවුරුද්දට ගමේ ගියපු දවස්වලයි මේක බාගෙට ලියලා නතර උනේ. කොහොම ලියන්නද, ඒ දවස්වල වැඩත් ඉතිං වැඩි නේ. කොහොම උනත් ගමේ  තියෙන නිදහස මේ කලබලකාර කොළඹදි නම් කවදාවත් විඳගන්න බැහැ. වෙනද වගේ හිතේ නිදහසකුත් නැහැ. ඒත්, මේ ලියපු පොඩ්ඩ උනත් පෝස්ට් කරන්න ඕන කියලම හිතෙන නිසා ඔන්න මං පබ්ලිශ් කරල දානවා

Wednesday, February 3, 2016

කතා කරන ඇස් වලට [part 2]

ඊටපස්සෙ දවසෙත් මම වැඩට ගියා. ඔන්න දැන් ටික ටික ඕෆ් වෙන වෙලාවත් ළංවෙනවා. කොහොමහරි ඉක්මනට පැනගන්න පුලුවන් උනොත් ඊයෙ ගිය බස් එකටම යන්න පුලුවන්.මැනාත් නැති නිසා සුජී අයියව ශේප් කරගෙන ඉක්මනින් ඕෆ් වෙලා පාරට ආවා. හරි, ඔන්න මම වෙනදට යන බස් එකේම ඒ ටික දුර ආවා. බස් එකත් අද වේගෙන් එනවද මන්දා.. ම්... සමහරවිට මට හිතෙන හැටි. ඉක්මනින්ම අනිත් හෝල්ට් එකට ආවා. ම්.. වේලාසන නෙමෙයි. වෙනද වෙලාවටමයි. හරි.. බලමුකෝ.. දැන් බස් එක එයිනේ. අදත් ඉඳීද......

වාව්.. බස් එක ආවා, ඔන්න දැන් මම බස් එකට නැගලා හතර වටේ බලනවා, ම්හ්... පේන්න නැහැ. ම්... කෝ මේ මැට්ටා..? අද ඇවිත් නත්ද? පිටිපස්සෙ සීට් වලත් නැහැ. ම්.. ඉස්සරහත් නැහැ වගේ. අනේ....! මොනා කරන්නද ඉතිං. මං දැන් මූණ දෙක කරන් උඩ බලාගෙන ඔහේ එනවා.

ඉස්සරහම සීට් එකේ ඉන්න කෙනෙක් [ඩ්‍රයිවර් සීට් එකට පිටිපස්සෙ සීට් එක] සුදු පාට ෂර්ට් එකක්, අත් දිගට ඇඳලා.. එයාගෙ අත ජනේලෙ ළඟ හිටපු කෙනාට පිටිපස්සෙන් දාලා ජනේලෙ ළඟින් අල්ලගත්තා. මේ ඩ්‍රයිවරය වංගු ගන්නෙ පුදුම විදිහට. කොහොමත් ඉතිං එහෙම අල්ලගත්තෙ නැත්නම් බිම තමයි.  මම ආවෙ හිටගෙන, එයාලට සීට් දෙකක් විතර පිටිපස්සෙන්. මට ආයිත් ටික වෙලාවකින් ඒ පැත්ත බැලුනේ ඉබේටම වගේ. ම්.. මේ අර කොල්ලද..? මම තව ටිකක් හොඳට බැලුවා. මූණ පේන්නෙත් නැහැ හොඳට.. ඉස්සරහනේ. එතන ඉස්සරහ කණ්ණාඩියෙන් මූණ යන්තම් පෙනුනා. ඔව්. ඒ බෝයි තමයි. මොකද මේ සුදු ෂර්ට් එකක් ඇඳගෙන? මම ඉතින් අහක බලාගෙන ආවා. කතා කරන ඇස් උනාට එහෙම බලන්න හොඳ නැහැ නේ.

ටික වෙලාවකින් මටත් වාඩිවෙන්න පුළුවන් උනා. ඒ කෙළින්ම පිටිපස්සෙ තුන් වෙනි සීට් එකේ.ඔහ්.. මේ ඉස්සරහ සීට් එකේ ඉන්න කෙනා මට වඩා උසයිනෙ. දැන් ඉතින් කොහොමද කතා කරන ඇස් දිහා බලන්නෙ. ඒපාර එහෙන් මෙහෙන් බෙල්ල හරව හරව පිස්සි වගේ ට්‍රයි කළා, කෝ.. ඒත් ඒ මැට්ටගෙ මූණ පේන්නෙ නැහැ. ම්... අහ් ඔය ඉන්නෙ. බස් එක වංගු ගන්නකොට යන්තමට වගේ දැක්කා එක සැරයක්. කතා කරන අස් වලට මගේ ඇස් අහු වෙලාද? ඒ.. ඒ කියන්නෙ ඒ ඇස් මම දිහාද ඒ බලාගෙන හිටියෙ.. ඉවරයි. දැන් නම් ඉතිං. හොරෙන් බැලුවට අහුවෙන්න හිතුවෙ නැහැ නෙ. මොනා කරන්නද, නොදැක්ක ගානට අහක බලාගත්තා. ආයිත් ටික වෙලාවක් යද්දි මගේ ඇස් ඉබේටම වගේ ඒ දිහා බලනවා. මේ ඇස් දෙකත් හිත කියන දෙයක් අහන්නෙම නැහැ නෙ. ආයිත් කිහිප වතාවක්ම මගේ පිස්සු ඇස් දෙක අහු උනා. ඊගාවට මම කළේ ඇස් පියාගෙන එන එක. හරිනෙ දැන්.

බහින තැනත් ළං වෙලා. හරි, දැන් මේ කපටියට ඉස්සරවෙලා බහින්න දීල බලමු, කොහෙටද අතුරුදහන් වෙන්නෙ කියලා. වෙනද වගේ මම ඉස්සරවෙලා බැහැල යන්න උත්සාහ කළේ නැහැ. මට ඉස්සරහින් හිටපු කතාකරන ඇස් මට ඉස්සරවෙලාම දොර ළඟට යනකම් මම පොඩ්ඩක් පරක්කු උනා. ඔව්. ඔන්න දැන් මගේ වෙලාව. බෑග් එකත් එල්ලගෙන මමත් දොර ළඟට කිට්ටු උනා. කතා කරන ඇස් මට ඉස්සරහින්. බස් එක නැවැත්තුවා.

ආයිත් හැරිලා මගේ ඇස් දිහා කෙළින්ම බැලුව එකපාරටම. මම කොහෙත්ම නොහිතුව වෙලාවක. අනිත් අය බහින අතරෙ මේ කොල්ල මට බහින්න ඉඩ දුන්නා එයා බහින්නෙ නැතිව. මොකද මේ.. හිතන්න වෙලාවක් නැහැ, මම බස් එකෙන් බැස්සා. ඔව්. එයාත් මට පිටිපස්සෙන් බහිනවා.
බැහැපු ගමන්ම මම අයින් වෙලා සෙනග අඩු තැනකට ගියා. බලමු දැන් කොහෙද යන්නෙ කියලා. ම්... අදත් නැත්ද? මම පිටිපස්සෙන්ම බැස්සනේ, ඔව් ඔව්. මම හොඳටම දැක්කා. ඒත් දැන්.. අනේ අදත් මග ඇරුණද. පාරවල් තුන හතරටම ඔලුව දාල බැලුවත් පේනතෙක් මානෙක නැහැ. මම යන පාරෙන්ම වත් ගියාද? ඔව්, ඒකත් වෙන්න බැරි නැහැ. පුළුවන් තරම් වේගෙන් ආවත් මම ආව දුරට නම් ඒ ඇස් දෙක හිටියෙ නැහැ.

[03...]

Sunday, January 3, 2016

කතාකරන ඇස් වලට..


ම්.... මට මතක විදිහට එදා ඉරිද දවසක්, මම ඕෆ් වෙලා එක බස් එකක දුර ගෙවාගෙන අනිත් හෝල්ට් එකට ආවා. තරුණ කාලෙ ලස්සනට හිටියා කියලා හිතන්න පුළුවන් සිරියාවන්ත ආච්චිඅම්ම කෙනෙක් බස් හෝල්ට් එකේ වාඩිවෙලා හිටියා. මගෙත් එක්කත් හොඳට හිනාඋණු නිසාම මාත් ආච්චිඅම්මත් එක්ක හොඳට හිනාඋනා.එයා ඒ හිනහවෙන් නතර උනෙත් නැහැ, මගෙත් එක්ක හොඳට කතාකළා. දන්න අඳුරන කෙනෙක් එක්කවත් මගතොටේදි කතාකරන්නෙ නැති මමත් ඒ ආච්චිඅම්මත් එක්ක හොඳට කතාබහ කළා. වෙනද මම එන බස් එකටමයි ඒ ආච්චිඅම්මත් හිටියෙ. මොන හේතුවකටද මන්දා එදා ඒ බස් එක තිබුනෙ නැහැ. ඊගාව බස් එකේ මට එන්න පුළුවන්කම තිබුනත් එයාට ඒ බස් එකේ යන්න පුළුවන්කමක් තිබුනෙ නැහැ, මම ඒ ගැන කිය කියා ඉද්දිම අපේ බස් එක ආවා. බස් එක දැක්කෙ හෝල්ට් එක ළඟටම ඇවිත් නවත්තද්දි වගේ නිසා හදිසියෙම ආච්චිඅම්මට යන්නම් කියාගෙන මම බස් එකට නැග්ගා.

වාඩිවෙන්න නම් ඉඩක් තිබුනෙ නැහැ. බස් එකට නැගපු තැනම සීට් එක අල්ලගත්තු මගේ බෑග් එක ඉල්ලගත්තෙ අපේ ගෙවල් ගාව නැන්ද කෙනෙක් ඉඳලා. ටිකක් දුර එද්දි මට ඊගාව සීට් එක ගාවට යන්න පුළුවන් උනා.

වාව්.. මාර ලස්සන කොල්ලෙක්. නිල් පාට ෂර්ට් එක. වාඩිවෙලා හිටියෙ. පිස්සු හැදෙන ඇස් දෙකක්. නොබල ඉන්නෙ කොහොමද? ඒත් ඉතිං කොල්ලෙක් දිහා බලන්නත් බැහැ නෙ එහෙම. ගමට එන බස් එක උනත් මං ඊට කළින් දැකලම නැහැ. 'මගින් බහිනව ඇති' හිත කිව්වෙ එහෙම. බස් එක නවත්තන හැම හෝල්ට් එකක් ගානෙම දැන් බහියිද - දැන් බහියිද කියලයි හිතුනෙ. නැහැ. හුඟක් දුර එනකන්ම ඒ හිටපු විදිහමයි. 'කොහාටද යනවා ඇත්තේ..'

අන්තිමේදි මං බහින හෝල්ට් එකත් ළං උනා. 'ම්හ්. කොහේ යනවද මංදා. තවමත් වාඩිවෙලා. ජනේලෙන් එළිය බලාගෙන. මං අන්තිම පාරටත් හොරෙන් බලලා පොඩ්ඩක් ඉස්සරට ඇවිත් නැන්දගෙන් මගේ බෑග් එක ගත්තා. තව අඩියක් ඉස්සරහට තියන්න හැදුවා විතරයි. මොකද මේ මට ඉස්සරහට යන්න බැරි. මගේ කොණ්ඩෙ. අප්පට සිරි, කොණ්ඩෙ පැටලිලා. බෙල්ල හරවලා බලන්නත් බැහැ. කවුරුහරි ඒ පටලැවිල්ල අරවන්න උත්සාහ කරනවා දැනුනා. මගේ කොණ්ඩෙනෙ. අමාරුවෙන් උනත් පිටිපස්ස බැලුවා. කාගෙදෝ මන්ද බෑග් එකක පැටලිලා. කොහොමද එහෙම උනේ? ඇත්තමයි මේ කොණ්ඩෙ නම්..

දැන් කවුද එතකොට මේ මෙච්චර පරාර්තකමී වෙලා මට උදවු කරන කෙනා..? මගේ ඔලුවයි බෑග් එකයි දෙකම අල්ලගෙන මේ අවුල ලිහන්න හදන්නේ. ආයිත් බෙල්ල කරකවන්න වෙනව ඉතිං. ඈහ්... මේ අර ලස්සන ඇස් දෙකනෙ. මෙයා මොකද මේ..?

"මොකද උනේ? පැටලුනාද? "

මං නැන්ද දිහා බලල අහිංසක විදිහට හිනා උනා.

"කොණ්ඩෙත් අවුල් උනා නේද්? විසේ නෙ.."

හෆෝයි. බැන්න නේද ලස්සන ඇස් දෙකට.

අන්තිමේදි ලස්සන ඇස් දෙකේ උත්සාහය සාර්ථක උනා. මං බාගෙට ලිහුණු, පැටලුණු කොණ්ඩෙ එක අතකින් අල්ලගෙන බස් එකෙන් බැස්සා. අර ඇස් දෙකත් මට පිටිපස්සෙන්ම බස් එකෙන් බැස්සා.අක්කලෑ කඩේට ගිහින් කොණ්ඩෙ හදාගෙන ඇවිත් බලද්දි මේ මැට්ට අතුරුදහන්. ම්... කොහෙට ගියාද? හන්දියේ ඉඳන් තුන් පැත්තටම යන පාරවල් වලට ඔලුව දාල බැලුවත් ම්හ් පේන්න නැහැ. කොහොමාද අතුරුදහන් උනේ.. කොහෙද මේ කොල්ලා.. කළින් දැකලත් නැහැ.
මෙන්න මෙයා වගේ
[තව තියෙනවා...]

Saturday, December 26, 2015

විඳින්නට ජීවිතය.. විඳවන්න නොවෙයි එය

ඇයට සිටියේ එක් සොහොයුරෙක් පමණයි. ඔහු විදෙස්ගතවූයේ පසුගිය වසරේ. ඒ රැකියාවක් සඳහා. ඇගේ මව හා පියා පමණයි නිවසේ රැඳී උන්නේ. පියා අසනීප ගතියෙන්. එනිසා ඇයට වසර අවසානයේ නිවසට පැමිණෙන්නට සිදුවූවා. ඇය සිටියේ තම පැරණි ඇඳුම් සහ පොත්පත් සහිත අල්මාරිය අස්පස් කරමින්. තවමත් ඒවා එලෙසමයි. ඇය තබා ගිය ලෙසින්ම. පසුගිය වසරේත් ඇය පැමිණ එය පිරිසිදු කර ගොස් තිබුණා.

එක් පෙදෙසක් පුරා තිබූයේ ඇයගේ පාසැල් ඇඳුම්. කුණු ලේ පැහැති පසුබිමේ කහ පැහැයෙන් ඉරි දෙකක්. ඊට පහළින් වූයේ පාසල් ලාංඡනය. ඒ ඇය සාමාන්‍ය පෙළ හැදෑරූ පාසල. ඇගේ මතකය දිවගියා. ඒ අතීතයට.

එවකට ඇය ඇගේ පාසලේ අවසන් වසර ගතකරමින් සිටියේ. ඒ කුඩා පාසලේ දක්ෂතම සිසුවිය ඇය. සෑම වාර විභාගයකින්ම පංතියේ පළමුවෙනියා. ගණිතය විෂය සඳහා අමතර පංති යෑමට පටන්ගත්තේ ඒ වසර ආරම්භයත් සමගයි. මාස කිහිපයක්ම ඇය සහභාගි වූවා එයට.

"නංගි, අද බස් එක නැත්ද?"

ඒ ආරම්භය.

"තවම නැහැ"

පොත් බෑගය උරෙහි දරාගෙන පාසල් නිළ ඇඳුමින්ම සවස පංතියට සහභාගි වී සිටි ඇය ඒ සංවාදය සිදුවෙත්දී සිටියේ බස් නැවතුම්පළක.

"මේ පාරද ඕ ලෙවල්?"
"ඔව්"
"කොහොමද ක්ලාස් එක? දික්වැල්ල සර් හොඳයි නේද මැත්ස් වලට"
"ඔව්, හොඳයි"

ඇය ඔහුව දැන සිටියා. යන්තමින්. යන එන මග දැක හුරු පුරුදු බවින්. අවසානය එය වූයේ නැහැ. තවත් දින කිහිපයකදීම ඇයට ඔහුව මුණගැසුණා. ටිකෙන් ටික දිනෙන් දින ඒ දැන හඳුනුම්කම වර්ධනය වූවා. දිනෙක ඇයට හමුවූයේ ඇගේම පොතක් තුළ පෙම්පතක්. නුහුරු ගැස්මකින් ඇගේ හද ගැහුණා. තවත් මාස කිහිපයක් ගතවෙත්දී ඔවුන් හමුවූවා, කිසිවෙක් නැති තැන. ඇයට ඇවැසි වූයේ ඔහුගේ පපුවෙහි උනුසුමට තුරුළු වන්නට. ඔහුගේ අත් දිවගියා ඇගේ දෑත් දිගේ, නැවතුනේ නැහැ. කරගැට ඇවිත් තිබුණු ඒ අත් වලින් ඇගේ ළැම මත ඇතිකළේ රිදුමක්. සමනල් විය දැනසිටියේ නැහැ ලෝකය ගැන. ඇයට ඔහුව හමුවූයේ දෙතුන් වතාවක් පමණයි ඉන්පසු. ඔහු කොහේදැයි ඇය දැනසිටියේ නැහැ. සෙව්වේත් නැහැ ඇය.

"අම්මී.."

ඇය ඒ ලෝකයෙන් මිදුනා. ඇගේ දයාබර පුතු. පිටුපසින් ඇයට ලෝකයක් තරම් ආදරය කරන ඇගේ ආදරණීය පෙම්බරා. ඇය අද ලෝකය දිනූ විධායක නිළධාරිනියක්.

Friday, December 18, 2015

නීල නිලඹර [21 කොටස]

නේතක, හිමෙදිරියේම උඩුනුවර වලව්වෙන් පිටත්ව ගියා. හිරු නැගෙන්නටත් පෙරාතුවම. තමා යොදාගත් ගමන අවලංගු කරන්නට හැකියාවක් වූයේ නැහැ ඔහුට. එසේ නොවූවානම් ඔහු මේ වනවිට තම ඇවැස්ස නෑණන්ඩිය අපේක්ෂාවෙන් උඩුනුර මහ වලව්වේ ගේට්ටු පියන් අතර දෑස් දුවවමින් හිඳින්නට තිබුණා. ඇය පැමිණෙන බව ඔහු දැනගත්තේ අවසාන මොහොතත් මගහැරුණු පසුවයි. විදෙස්ගත වන්නට සියල්ල ඔහු විසින්ම සූදානම් කර අවසන් ඒ වනවිටත්. එය පවසන්නට එතරම් පමා වූ තම සොයුරාට සිතෙන් දොස් පවරමින් ඔහු පිටත්වූවා. පැමිණෙන බව ඇසූ සැණින්ම ඇය දකින්නට ඔහුගේ සිතේ ඇතිවූයේ බොළඳ අශාවක්. සිතෙහිම සිරකරගන්නට සිදුවූවා ආඩම්බරකාරයාට එය.
විහඟිනීලා රැගත් රිය උඩුනුවර මහ වළව්වට සේන්දුවනවිට හිරු අහසේ හරි අඩක්ම පසුකර අවසන්. විහඟිනී වලව්ව තුළට ඇතුළු වූයේ වෙහෙසකර ගතින්. උදෑසන පටන් වූ පැය කිහිපයක ගමන ඇයව වෙහෙසවා තිබුණා. විගසින්ම ඇය අසුන්ගෙන වතුර වීදුරුවක්ම හිස්කළේ ඒ වෙහෙසකර බව නිසාමයි. ඇය සඳහා සකසා තිබූ කාමරයේ ඇඳට වී ඇය අඩහෝරාවක් පමණ ගතකළා. වලව්වේ නාන කාමරයෙන් දිය නා ගැනීමට අකමැති වූ ඇය සෝමාත් සමග ගියේ විසල් වලව් වත්තේ කෙළවරක වූ නොඉඳුල් දිය උල්පත වෙත. පිරිසුදු වතුර උල්පතක් වූ එය වටා පොකුණක ආකාරයෙන් තනා තිබුණේ වලව්වේ වැඩ කරන පියදාස විසින්. නෑම සඳහා කුඩා පිහිල්ලක් මාර්ගයෙන් ජලය පහළට ගෙන තිබුණා. ඇය දිගු වේලාවක් ගතකළා, පිහිල්ල යටට වී පිරිසිදු දිය දහරාව සමගින්.

"සෝමාවතී.. සෝමාවතී අක්කේ...."
"පියදාස මලයො?"
"චූටි මැණිකෙත් එක්ක ආවනම් හොඳා දැන්. ඉරත් බැහැගෙන යනව"

විහඟිනී හිස ඉවතට ගත්තේ ඒ හඬින්.

"දැන් යමු චූටි මැණිකෙ"

ගෙනැවිත් තිබූ සුදු පැහැ මල් ඉහිරුණු ගවොමින් සැරසුණු ඇගේ ගතට නැවුම් බවක් දැණුනා. දිය පහර විසින් ඇගේ ගතත් සිතත් සුවපත්කර තිබුණා.

ඇසළවත් නේතකවත් මේ වනතෙක්ම පෙනෙන්නට වූයේ නැහැ. ඇසළ නම් අමතර පංතියකට සහභාගි වන බව ඔහු උදෑසනම විහඟිනීගේ දුරකථනයට යොමුකළ කෙටි පණිවිඩයේ සඳහන් වූවා. නමුත් ආඩම්බරකාරයා...? වැඩිහිටියනගේ කතාබහට කන් නොදුන් නිසා ඇයට ඔහු කොහිදැයි දැනගත නොහැකි වූවා.ඇය සිටියේ මිදුලේ වතුසුද්ද ගහ යට. පහන තියන්නට සිතා වතුසුද්ද මල් කඩමින්.

"ආ මැට්ටි, ආවද?"
"ඇසළ මැට්ටා. දැන්ද එන්නෙ ආ.? කොහෙද රස්තියදු ගහන්න ගියේ"
"අම්මෝ... ක්ලාස් ක්ලාස් ක්ලස්... මහන්සි"

ඇසළ ගෙතුළට ගියා. ඔහුගේ සිතේ තිබුණා ඇයත් සමග කතාකරන්නට යමක්. විහඟිනී සිටියේත් ඔහුගෙන් එය දැනගන්නට අවස්ථාවක් සොයමින්.

"ඇසළ, කෝ අයියා?"

රාත්‍රී පුවත් බලමින් සිටියදී විහඟිනී එසේ ඇසළගෙන් විමසුවේ ඇයගේ සිතේ වූ ගැටළුව.

"අයියා ගියා විහඟි"
"ගියා? කොහෙද?"

ඇය මුහුණ ඔහු දෙසට හැරෙව්වා.

"ආයිත් රට ගියා. පොරට මෙහේ ඉන්න බැහැලු"
 "ඒ මොකද ඒ"

විහඟිනී නැවතත් රූපවාහිනී තිරය දෙසට දෑස් යොමුකරමින් ඇසුවා.

"ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් එහේ වෙන්නති'

ඇසළ කියවන්නේ කිසිවක් ගනන් නොගන්නා අයුරින්.

"නෑ... ඔයාට කිව්වද අයියා"
"නෑ නෑ. මේ, ඔයා එහෙම ඕක කාටවත් කියන්න යන්න එපා"
"ඒක නෙමෙයි ඇසළ, මොකක්ද අර කතාව?"

ස්ටූලය මත තිබූ කකුල් දෙක පුටුව මතටම ගනිමින් ඇසළ විහඟිනී දෙසට හැරුණා.

"පොඩි පුතා. දානව කකුල් දෙක පහළට"

ඇසළගේ පියා.

"මොකක්ද දෙන්නගෙ කතාව?"
"අප්පච්චි මං මේ නංගිට කියන්න හැදුවේ අර පහළ පොකුණ ගැන"
"ම්...... ඒකද මේ දෙන්නගෙ කතාව"

ඔහු  එතැනින් ඉවත්වූවා. ඇසළ සිය හිස පුටුවේ කුෂන් කවරයේ ඔහේ වදින්නට හැරියේ සිතේ තැතිගැන්ම යන්තමින් පහවී යත්දීයි.

 රාත්‍රී ආහාරය අතරේ සතුටු සාමීචියත් සමගින් අවසන් වූවා දිනයේ ඉතුරු හෝරාවත්. සියල්ලෝම සැහැල්ලු සිතින් නින්දට ගියත් ඇසළගේ සිතේ පෙර වූ ගැටළුව පෙර දින කිහිපයේදී මෙන්ම ඔහුගේ නින්දට බධා කළා. විහඟිනීගේ සැහැල්ලු සිතට බරක් වූයේත් ඇය නොදත් එයමයි.

ඇය සිටියේ නින්දත් නොනින්දත් අතරේ. ගතේ විඩාව ඇයව නිදි දෙව්දුව වෙත ගෙනයන්නට තැතනුවත් තවත් කුමක්දෝ හේතුවක් ඇයව අවදියෙන් තබන්නට උත්සාහ දරමින් උන්නා..කණාමැදිරියන් කෑ ගසන හඬින් මුලු පරිසරයම පිරී තිබුණා. ඒ අතරින් විටින් විට ඇසුණේ ගෙම්බන්ගේ හඬ. මේ රත්‍රියේ පිහිල්ලේ දිය පහරේ හඬ ඇසුණේ ඉතා දුරින්. මේ සියල්ල අතරින් ඇයට අසුණේ කුමක්ද..

"ම්හ්.. මොකක්.. මොකක්ද ඒ සද්දේ?"

ඇගේ නිදිබර බව සැනෙකින් මගහැරී ගියා.  නොසෙල්වී සිටි අයුරින්ම හිඳිමින් ඇය දෙසවන් යොමුකළේ වත්තේ ඈත කෙළවරකින් නැගුණු හඬ නැවතත් අසන්නට. නැවතත් ඉතා සිහින්ව නැගුණා ඒ හඬ.

"දෙවියනේ.. මොකක්ද ඒ සද්දේ"

ඇගේ දෙපතුල් සීතල වී ගියා. සෙලවෙන්නටවත් නොහැකිව එලෙසම සිටියා ඇය. සිත පමණක් වේගයෙන් සිතිවිලි නිපදවමින් හුන්නා.

"කාගෙද ඒ කටහඬ? ගෑනු කෙනෙක්ගෙ වගේ. මේ රෑ.."

එක් අතකින් පොරෝනයේ කොනක් දැඩිව අල්ලාගත් අය අනෙක් අතින් ඉතා සෙමින් ඇගේ ජංගම දුරකථනය සෙව්වා. එය සිය දෑස් ඉදිරියට ගත්තේ වේලාව බලන්නට.

"දෙක හමාරයි"

එයින් නිකුත්වූ කුඩා ආලෝකය නිසා අගේ බිය යන්තමින් පහ වී තිබුණා.

[22....]








Saturday, December 12, 2015

නීල නිලඹර [20 කොටස]

හිරූෂට වෙනදා මෙන් විහඟි හමුවිය නොහැකි වූයේ ඇගේ අමතර පංති පැවැත්වෙන වේලාවන් මේ වනවිට වෙනස්කර තිබූ බැවින්. එමෙන්ම ඔහු ද මෙවර උසස් පෙළ විභාගයට පෙනීසිටි හෙයින් වෙනදා මෙන් නගරය පුරා ඇවිදිමින් රස්තියාදුවේ යාමද අඩු වී තිබුණා. විහඟි අමතර පංති වලට සහභාගි වූවද ඔහුට ඇය දකින්නටවත් ලැබුනේ නැහැ.

විහඟි මේ දිනවල සිටියේ නුවර යෑමේ අදහසින්. මේ වනවිට නිවාඩු මාසයේ සති දෙකක් ඉක්මගොස් අවසන්.

"අම්මා, අප්පච්චිට කියන්නකෝ නුවර යමු කියලා. තව සති දෙකයිනේ ඉතුරු"

විහඟිනී තම අරමුණ මව මගින් ඉටුකරගන්නටයි සූදානම. ඇය මව සමග කතාබහ ඇරඹූයේ මව, විහඟි සහ සෝමාවතී එක්ව මිදුලේ වූ ලෑලි බංකුවෙ වාඩි වී තේ බොමින් සිටි අතරවාරයේදීයි. සෝමා උත්පලා මැතිණියගේ මුහුණ දෙස බැලූයේ පිළිතුරක් අපේක්ෂාවෙන්.

"අප්පච්චි යනව කියලා කිව්වනේ දුව. ඔයාගෙ ක්ලාසස් වැටුනු නිසයි මේ"
"අනේ අම්මේ, අපි යමුකෝ. ඇසළත් ඇහුවා එනවද කියලා. එක දවසක කිලාස් නේ මග ඇරෙන්නේ"

ඇය ඇවටිලි කරන්නට වූවා.

"අප්පච්චි එයිනේ තව ටිකකින්, මං කියන්නම්කෝ"

උත්පලා මැතිණිය කීවේ තම දියණියගේ නොඉවසිල්ලට සිනහසෙමින්. නිවාඩු සමය එළඹෙන්නටත් පෙරම ඔවුන් මහ ගෙදර යාමට තීරණය කර අවසන්වයි සිටියේ. මේ කතාබහ අවසන් වන්නටත් මත්තෙන්ම ඇසුනේ නිවසේ දුරකථනයට කෙටි පණිවිඩයක් පැමිණීමෙන් නැගුණු හඬ. කිසිවෙක් එය වෙත යාමට උනන්දු වූයේ නම් නැහැ.
විහඟිනීට එය ඇස ගැටුනේ ඇසළගෙන් පැමිණි දුරකථන ඇමතුම අතරවාරයේදීයි. ඇය ඇමතුමේ සිටියදීම එය කියවූවා.

"මොනාද ඔය කීක් කීක් ගගා ඔබන්නේ? අපෝ කන් දෙකත් ඉවරයි මගේ"
"අනේ සොරි ඇසළ, මේ මැසේජ් එකක් බැලුවා"

ඒ හිරූෂ ගෙන්. 'සොරි බබා. ඔයාට කරදරයක් උනාද මං කෝල් කරපු එක' 'කෝල් කරපු එක කරදරයක් තමයි. දැන් නම් මළ ඇනයක් වීගෙන වගේ එන්නේ' ඇයට සිතුනේ එසේයි. ඇය පිළිතුරු යැවීමෙන් වැළකී සිටියා.

"නිවාඩුව ඉවරවෙන්න කළින් වරෙන් බං"

ඇයව පියවි සිහියට ගත්තේ ඇසළ.

"එනව තමයි මැට්ටො. මං තනියම එන්නද, අම්මයි අප්පච්චියි එන්න ඕන නේ. කියනවකො  මාමටයි නැන්දටයිත් ඔය විදිහටම"
"මේ අපේ අම්මලට?"
"අයියෝ... නෑ නෑ. ඔයාගෙ මාමටයි නැන්දටයි. ඇත්තමයි මේ ඇසළයගෙ මොලේ නම්.."
"වරෙන්කෝ, මං අල්ලගන්නම උඹව"
"ආ ඒව කොහෙද මාත් එක්ක."
"ආපුවම රණ්ඩු කරමු, විහඟි, එනව හොඳේ ඉක්මනට. විශේෂ දෙයක් තියෙනවා අපිට කතාකරන්න"
"අපිට කිව්වේ.?"
"ඔය ඉතිං, ආපුවාම කියන්නම්. බායි විහඟි"
"හ්ම්.. බායි"

ඒපාර මොකක්ද...? ඇය දුරකථනය තැබුවේ කල්පනාබරව.


[21 කොටසට...]

Wednesday, December 9, 2015

නීල නිලඹර [19 කොටස]

විහඟිනී සිටියේ මිදුලෙහි, මල් පාත්තියක් සකසමින්. උඩුනුවර මහතා සහ මැතිණිය සුපුරුදු පරිදි පොළට ගිය දිනයක් එදින. සෝමා වත්ත පහළ. මිදුලෙහි සිටි විහඟිනීට ඇසුණා දුරකථනය නද දෙන අයුරු, දෑත් පිසදමමින් ඇය ගෙතුළට ගියේ, ඇමතන්නාට සිතෙන් බැනවදිමින්. ඇය දුරකථනය වෙත ළංවන විටම විසන්ධි උනා ඇමතුම.

"කවුද මංදා මිස්කෝල් ගහන්නේ"

මුමුණමින් ඇය සටහන්ව ඇති දුරකථන අංකය බැලුවා. නුපුරුදු අංකයක්.

"කාටහරි වැරදිලා වෙන්න ඇති. අපරාදෙ මං දුවගෙන ආවා"

ඇය නැවතත් මල් පාත්තිය වෙත ගියා, මෙවර ඇයට සුද්ද කරන්නට ඉතිරිව තිබුණේ කුඩා බිම් පෙදෙසක් පමණයි. නැවතත් දුරකථනය නාදවන හඬ.

" ඒ ගමන කවුද? අනේමංදා"

ඇයට නැවතත් යන්නට කම්මැලිකමක්.නාදය නතරවූවා. ඇය නැවතත් මල් පාත්තිය දෙසට හැරුණා. නැවතත් දුරකථනය නාදවන හඬ. එවරනම් ඇයට පෙරටත් වඩා කේන්තියි.

"හරි කරදරයක් උනානෙ මේක. කවුද මංදා මේ. බලමුකො, මං හොඳ වැඩක් කරන්නම්"

මිදුලෙහි කෙලවරක සිටි විහඟි වේගයෙන් දෑත් පිසදමමින් දිවගියා නිවස තුළට. පෙර සටහන්ව තිබූ අංකයමයි. දුරකථන අතළුව එසවුනේ මඩ තැවරුණු අතකින්මයි.

"හෙලෝ, කවුද මේ?"

ඇය විමසුවේ කේන්තිගත් ස්වරයෙන්.

"මට විහඟිනීට කතාකරන්න පුළුවන්ද?"

අනෙක් පසින් ඇසුණේ අවුරුදු දහ අටක - දහ නවයක ගැටවර හඬක්.

"ඔව්. විහඟිනී කතාකරන්නේ. මට දැනගන්න පුළුවන්ද කවුද මේ කියලා"

ඇයගේ හඬෙහි වෙනසක් වූයේ නම් නැහැ.

"විහඟි නංගි, මම හිරූෂ අයියා"
"ආහ්, හිරූෂ අයියා..?"
"කොහොමද විහඟි?"
"හොඳින් ඉන්නවා අයියේ, ඒකනෙමෙයි, මේ... ඔයාට කොහෙන්ද අපේ ගෙදර නම්බර් එක?"
"මං කොහොමහරි හොයාගත්තනේ"

කේන්තිගෙන සිටි විහඟිනියට ඔහුගේ මේ ඇමතුම නම් රිසිවූයේ නැහැ.

"ඔව් ඉතිං, ඔයා හොයාගෙන කියලනම් මම දන්නවා, මම ඇහුවෙ කොහෙන්ද කියලයි."

තරහ පාලනය කරගත් හඬින් විමසූවත් ඇයගේ දැඩි බව හිරූෂට දැනුණා. ඇයව අමනාප කරගැනීමට හෝ ඇය තමා පිළිබඳ අසුබවාදීව සිතනවාට ඔහුගේ කැමැත්තක් වූයේ නැහැ.

"කේශිලාගෙන් නංගි. කේශිලාගෙ ෆෝන් එක මං ළඟ තිබුනනේ. මං ඒ දවස්වල ගත්තෙ. දවසක් නිකමට වගේ නම්බර්ස් ටික බලාගෙන යද්දි ඔයාගෙ නම්බර් එක දැකලා සේව් කරගත්තා. හදිසියකට කේශිලාට පණිවිඩයක් හරි කියන්න පුළුවන්නේ කියලා"

ඔහු කියාගෙන ගියේ ඒ හැඟීම නිසාමයි.

"ම්.. කේශිලාට මොකක් හරි පණිවිඩයක් තියෙනවද අයියේ?"

ඇය විමසුවේ ඔහුගේ වදන් නිසාමත් නොවෙයි. ඇතැම්විට මිතුරියගේ දුරකථනය ඇගේ මව වත් ගෙන ඇත්දෝයි සිතමින්.

 "නැහැ විහඟි, මම මේ ඔයාට නිකමට කෝල් කළේ. "
"කොහොමද අයියේ, කේශිලා හොඳින් ඉන්නවද? පහු උනු දවස්වල ඔයා කෝල් කළෙත් නැහැ කිව්වා"
"ඒක හරි දැන් නංගි, මං එහෙනම් තියන්නම්. පස්සෙ වෙලාවක කතාකරන්නම්කෝ. බායි'
"ඕකේ. බායි"

විහඟි සමගින් කේශිලා පිළිබඳව කතාකිරීමට හිරූෂ රිසිවූයේ නැහැ. ඒ නිසාමයි ඔහු, ඒ මාතෘකාව ඇදී එත්දීම ඇමතුම විසන්ධි කරන්නට හදිසි වූයේ.
විහඟි හිරූෂගේ අංකය දුරකථන මතකයේ ගබඩාකර තැබුවා.